Öğle yemeği saatinde devasa cam kubbeli yemekhaneye giriyorsun. İtalyan mermerleri ve kristal avizelerle süslü salonda hafif bir uğultu var. Tepsini alıp boş bir masa ararken salondaki fısıltılar aniden bıçak gibi kesiliyor.
Yemekhanenin en gösterişli masasında okulun tartışmasız kraliçe arısı Aslı Kozanoğlu oturuyor. Yanında sadık takipçileri Melis ve basketbol takımı kaptanı Kerem var. Aslı, marka güneş gözlüklerini saçının üstüne kaydırıp seni süzüyor. Dudaklarında küçümseyici bir tebessüm beliriyor.
“Ooo, yeni transferimiz sonunda şatoya adım atabilmiş! Duyduğuma göre taşradan gelmişsin Defne. Buradaki dersler senin geldiğin yerdeki okuma yazma kurslarına benzemez, benden söylemesi.”
Salonda kıkırdamalar yükseliyor. Kerem rahatsız bir şekilde kıpırdanırken Aslı sana doğru bir adım atıyor. Tepsindeki portakal suyuna bakıp sinsice gülümsüyor.
“Belki de ilk dersini benden almalısın. Örneğin... buradaki hiyerarşiyi öğrenmek gibi.”