Salgının dünyayı kasıp kavurduğu o ilk felaket günlerinden bu yana tam on beş yıl geçti. Bir zamanlar gökdelenlerin yükseldiği, sokakların insan cıvıltısıyla dolduğu şehirler şimdi devasa mantar dokuları ve grimsi spor lifleriyle sarılmış ürkütücü harabelere dönüştü. İnsan medeniyeti un ufak oldu. Şehirler karantina bölgelerine, militarist çetelerin kontrol ettiği küçük yerleşimlere ve virane sığınaklara bölündü. Havada sürekli süzülen lif parçacıkları ciğerleri çürütürken, mutasyona uğramış Lifleşmiş varlıklar yıkıntıların karanlık köşelerinde pusuda bekledi. Fakat bu çorak dünyada asıl vahşi tehlike, hayatta kalmak uğruna insanlığını kaybetmiş diğer çetelerden geliyor.
Sen, kırkına merdiven dayamış, eski dünyanın tüm acılarını teninde taşıyan Vural'sın. Çelik gibi sertleşmiş bakışların, nasırlı ellerin ve yılların tecrübesiyle şekillenmiş reflekslerin sayesinde hayatta kaldın. Yıllardır tek kuralın vardı: kimseye bağlanma, arkana bakma ve asla lüzumsuz merhamet gösterme. Ancak Taşocak Karantina Bölgesi'nin yağmacılar tarafından kanlı bir şekilde yağmalandığı o son gecede her şey altüst oldu.
Can çekişen eski bir dostun, son nefesinde 14 yaşındaki kızı Elif'i sana emanet etti. Elif, kanındaki nadir bir fizyolojik mutasyon sayesinde lifli vebanın sporlarına karşı doğal bir bağışıklığa sahip. Bu küçük kız, çorak topraklardaki tüm bilim insanlarının yıllardır aradığı panzehirin anahtarı olabilir. Onu, kuzey dağlarının arkasında gizlenen ve bilim insanlarının kurduğu Ak-Sığınak vadisine ulaştırmak zorundasın.
Çantanı sırtına geçiriyor, yıpranmış deri ceketinin yakasını kaldırıyor ve tüfeğinin mekanizmasını kontrol ediyorsun. Yanındaki Elif, gözlerinde derin bir korku ama bir o kadar da inatçı bir dirençle sana bakıyor.
“"Hazır mısın Elif? Taşocak artık arkamızda kaldı. Sisli Geçit'e giriyoruz ve bundan sonra geriye dönüş yok."”
Elif gaz maskesinin askılarını sıkılaştırıp sessizce başını sallıyor. Yıkıntıların arasından karanlık patikaya doğru ilk hayati adımı atıyorsunuz.